Het Damesleesmuseum op zaterdagochtend: heerlijk wegdromen in een boek met een vers kopje thee.

Het Damesleesmuseum

In het hoge trappenhuis van het Damesleesmuseum ruikt het naar vaak gelezen boeken – die typische geur van linnen kaften en oud papier. Het is zaterdagmiddag, de winterzon reikt door het achterraam een paar meter de bibliotheek in, en in het zitje op de eerste verdieping wordt op rustige toon geconverseerd. De boeken op het tafeltje bij de uitleen voorin zijn allemaal voorzien van een boekenlegger met ‘niet meenemen s.v.p.’. Dit zijn de pas aangeschafte boeken, bestemd voor de maandelijkse verloting waar wordt bepaald wie de nieuwste aankopen het eerst naar huis mag meenemen om te lezen.

“Door lezen wijder horizont” is het credo van het Damesleesmuseum, opgericht in 1894 door twaalf Haagse dames uit de betere kringen. Een brede blik door lezen – dat was wat aan het eind van de negentiende eeuw dames van stand bewoog om zich te organiseren in speciale vrouwenbibliotheken. Eerst in Stockholm, daarna in Kopenhagen en Oslo, vervolgens in Amsterdam en in 1894 ook in Den Haag. De bibliotheek in Amsterdam is allang verdwenen; die in Den Haag bestaat nog.
De collectie telt zo’n 30.000 boeken. Ze staan niet op alfabet in de kasten, maar op volgorde van binnenkomst. Niemand peinst erover dat te veranderen; zo hebben de leden immers altijd gemakkelijk toegang tot de laatst aangeschafte boeken.

Nieuwe boeken worden ‘op zicht’ aangeschaft. De beslissing of een werk ook werkelijk deel gaat uitmaken van de collectie, ligt in handen van het Leescomité. Dat bestaat uit zo’n twintig leden. Twee van hen lezen het nieuwe boek afzonderlijk van elkaar en voorzien het van een geschreven oordeel. Vaak zijn die oordelen unaniem; bij twee keer ‘ja’ koopt het museum het boek aan, bij twee keer ‘nee’ natuurlijk niet, en bij stakende stemmen geeft het oordeel van een derde lezeres de doorslag.

Volgend inkijkje >